Wat is er mooier dan kinderen raken met kunst. Kinderen laten ervaren dat sommige dingen haast niet in woorden te vatten zijn. Soms zijn er van die momenten dat dat lukt; kleine pareltjes binnen de praktijk van Artimedes.
“Aria” is een stuk voor fagot solo van Ruud van Eeten. Ik vertelde de kinderen dat een aria meestal een gezongen muziekstuk is in een opera. De zanger speelt toneel en bezingt met woorden iets dat hij voelt of meemaakt. In dit stuk zingt de fagot, maar die kan natuurlijk geen woorden uitspreken, dus niemand weet precies waar hij over zingt.
Of toch wel…? Misschien kan iedereen wel verstaan wat de fagot zingt, maar zal iedereen iets anders horen. Ik vroeg de kinderen heel stil te zijn terwijl ik de aria zou spelen en met hun hart te luisteren naar het verhaal dat de fagot bezong. Ze konden zelf kiezen of zij wilden tekenen of gewoon luisteren. Een stoere knaap van 11 kroop in een hoekje op de bank, een meisje van 8 begon, voor ik één noot had gespeeld, al te tekenen.
Toen het stuk klaar was kon je een speld horen vallen. Ieder kreeg de gelegenheid iets te vertellen over “het verhaal”. Zo dacht een jongen dat het over een oud zeilschip ging, een ander vond het een geheimzinnig paddenstoelenbos en weer een ander had een heel verhaal bedacht over een prinses die niet van een berg af durfde en de prins die haar hielp.
Hoe we kinderen raken met kunst en decorschilderen
Ik vroeg hen of ze ook konden bedenken wat voor een decors er bij hun verhaal zouden kunnen passen. Dat mochten ze op grote doeken schilderen. Een paar kinderen gingen voortvarend aan de slag, een ander hield het liever bij zijn tekening, weer een ander bleef gewoon nog even luisteren.
Terwijl de kinderen schilderden, speelde ik nogmaals het stuk. De stilte en sfeer was wederom zo intens dat het om meer muziek vroeg. Terwijl de kinderen schilderden bleef ik spelen. Toen ik uiteindelijk stopte bleef de stilte, werd er intensief verder gewerkt en zo nu en dan gefluisterd.
Mooi om te zien dat één meisje echt helemaal in de sfeer van de muziek bleef: een mysterieus bos, maar wel met hartjes aan de bomen. Toen ze dacht dat het wel klaar was, bekeek zij het eens goed van een afstandje en verzuchtte omdat ze iets heel belangrijks had vergeten:
“… er moet nog róód bij!”
Heel zorgvuldig schilderde zij een rode lijn onder de blauwe lucht. Wat waren ze trots op hun schilderijen, want op deze manier kinderen raken met kunst is zóveel méér dan alleen maar even schilderen.